Նոյեմբերյան քաղաքի կենտրոնում, Երեւանյան փողոցի վրա վագոն-տնակում Նորիկ Սահակյանը ընկերոջ` Համլետ Գիշյանի հետ 7 ամիս առաջ համատեղ բիզնես սկսեց. որակյալ, բայց համեմատաբար էժան կոշիկներ էին կարում եւ նորոգում: 20 օր առաջ «Նորիկ Սահակյան» անհատ ձեռներեցը գործունեությունը դադարեցնելու վերաբերյալ հայտարարություն է տվել Նոյեմբերյանի տարածքային հարկային տեսչություն:
Համատեղ բիզնեսից մնացել են Համլետ Գիշյանին պատկանող վագոն-տնակի դարակներին դարսված նոր, չիրացված, նաեւ վերանորոգված, սակայն տերերի կողմից չտարված կոշիկներ: «Սպասում ենք, որ ձմռան ընթացքում նորոգած կոշիկները գան-տանեն, այս ցավից պրծնենք: Դրանք էլ չեն տանում: Տարածների տերերն էլ ասում են` թոշակը կամ նպաստը ստանանք` նորոգման փողը կտանք: Թոշակն ու նպաստը ստանում, չեն տալիս, ուրիշ հոգսեր ունեն»,- ասում է Նորիկը եւ ցույց տալիս ապառիկի` «նիսյայի» տետրի 10 էջ գրառումները: 41-ամյա Նորիկը կոշիկի հմուտ մասնագետ է. տարիներ առաջ աշխատել է Երեւանի կոշիկի «Լյուքս» ֆաբրիկայում, նաեւ` Եղվարդի մարզական կոշիկների գործարանում, 6 տարի որպես կոշիկի մոդելավորող` Վորոնեժի կոշիկի ֆաբրիկայում: Նա Նոյեմբերյանի տարածաշրջանի եզակի կոշկակարներից է, ով կոշիկ է կարում նաեւ հատուկ պատվերով` հարթաթաթություն, ոտքի ձեւախախտումներ կամ անսովոր կառուցվածք ունեցողների համար: Նաեւ կատարում է կոշիկների մաշված տակդիրների փոխարինում նորերով: «Մեր գործն ամենաաղքատ մարդկանց հետ է: Գյուղացին գոմից թրքոտ կոշիկով գալիս է, նորոգում եմ: Ես որ մեռնեմ, իմ գործը շարունակող չի լինի»,- հոռետեսորեն ասում է Նորիկը: Նրա եւ Համլետ Գիշյանի ծառայություններից օգտվելու համար հաճախորդներ են գալիս շուրջ 30 կմ հեռավորությունից, Նոյեմբերյանի տարածաշրջանի հեռավոր բնակավայրերից` Բարեկամավանից, Կոթիից, Բագրատաշենից, Այրում քաղաքից: Նորիկի եւ Համլետի համատեղ փոքր բիզնեսի ձախողման պատճառները երկուսն են` սահմանամերձ տարածաշրջանի բնակչության ցածր գնողունակությունը եւ բարձր տոկոսադրույքներով վարկերը:
RSS
Twitter










